Wspomnienie o Racheli Hutner

Rachela Hutner (1909 – 2008) – niekwestionowany autorytet, nestorka, legenda pielęgniarstwa polskiego. Prekursorka nowoczesnej polskiej myśli pielęgniarskiej, nauki, dydaktyki i praktyki. Człowiek, którego motto życiowe „…pomaganie innym wzbogaca nas wewnętrznie i nadaje sens życiu….” stało się drogowskazem dla wielu pokoleń pielęgniarek. Rachela Hutner należała do osób całkowicie oddanych sprawom społecznym związanym z rozwojem naszej profesji, osób, które niezwykle wysoko stawiają sobie poprzeczkę wymagań wobec siebie, a w dbałości o realizację zadań i planów mobilizują innych do rozwoju i działania. Była autorką wielu publikacji w tym nowatorskiego w momencie wydania podręcznika „Pielęgniarstwo specjalistyczne”.

Rachela Hutner żyła 99 lat. Za początek jej związku z pielęgniarstwem można uznać moment, gdy jako studentka III roku Wydziału Matematyczno–Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego podjęła decyzję o przerwaniu studiów i rozpoczęła naukę w Szkole Pielęgniarskiej w Warszawie. Po jej ukończeniu już jako pielęgniarka podjęła pracę w szpitalu. Jej dalsza edukacja związana była z uzyskaniem stypendium od Rządu Polskiego finansującego studia w Anglii. Czas wojny szczególnie trudny dla Racheli Hutner wiązał się ze śmiercią osób jej najbliższych. Zmuszona do wojennej tułaczki wyjechała do Stanów Zjednoczonych, bo jak sama mawiała „…Anglia jest krajem gdzie zawód pielęgniarki narodził się, Ameryka jest kolebką postępu w pielęgniarstwie współmiernego z postępem medycyny, organizacji ochrony zdrowia i nauk humanistycznych…”, tam kontynuowała studia na wydziale pielęgniarskim w Detroit. Po zakończeniu II Wojny Światowej imperatyw moralny, spłaty długu wobec ojczyzny, jaki zaciągnęła korzystając ze stypendium powoduje, iż w czerwcu 1948 roku wraca do Polski. Wyposażona w nowoczesną wiedzę i umiejętności zdobyte podczas wyjazdu inicjuje szereg działań, których celem jest popularyzowanie ideału pielęgniarki – osoby wszechstronnie wykształconej, perfekcyjnego fachowca, współdziałającego z lekarzem. Jej działania prowadziły do rozwoju szkolnictwa pielęgniarskiego na poziomie średnim oraz na poziomie wyższym. W dbałości o dobór kadry dydaktycznej była inicjatorką utworzenia w 1949 roku Warszawskiego Ośrodka Kształcenia Instruktorek, a następnie od momentu powstania w 1960 r. została dyrektorką Ośrodka Doskonalenia Średnich Kadr Medycznych w Warszawie przy ulicy Spartańskiej. Rachela Hutner swoją aktywność zawodową wiązała również z działaniem Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego, którego była współzałożycielem i reprezentantem w Międzynarodowej Radzie Pielęgniarek w latach 1965 – 1968. W uznaniu za wybitne zasługi uhonorowana licznymi wyróżnieniami i odznaczeniami. Do najcenniejszych, z których była szczególnie dumna należą: Medal Florencji Nightingale przyznany w roku 1995 za wyjątkową, twórczą i pionierską pracę w dziedzinie zdrowia publicznego i edukacji pielęgniarek, Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski przyznany w roku 2000, w uznaniu wybitnych zasług dla Polski i polskiego pielęgniarstwa. W 1995 r. otrzymała tytuł Doktora Honoris Causa nadany przez Akademię Medyczną w Lublinie. Pielęgniarstwo do końca było celem życia Racheli Hutner. Powtarzając za profesorem Marianem Klamutem możemy powiedzieć, że myśl i dzieło Racheli Hutner to fundament, na którym kolejne pokolenia mogą budować gmach swojego pielęgniarskiego losu i przygotowywać plany na przyszłość.